|
«Non, non son tradicións antagónicas. Se seica, complementarias. Pero, iso si: cousas distintas», dicía onte o profesor Rafael López, un dos maiores impulsores da revitalización do Samaín galego, para diferenciar «con claridade» festa tradicional dos nenos galegos e o Halloween norteamericano. López, que vive, traballa e investiga en Cedeira -auténtica capital do Samaín atlántico- confesa ser o primeiro sorprendido ante o efecto multiplicador dunha celebración que, hai pouco máis dunha década, rexurdía, se non con timidez, si, polo menos con certa cautela.
«E vouche dicir unha cousa -engadía o profesor cedeirense-, non me chama tanto a atención ou feito de que hoxe vos nenos xa estean a celebrar ou Samaín en todo ou país, como que se recupere, ata, ata ou nome, do que xa só había referencias escritas en textos moi contados, como aquel non que don Ramón Otero Pedrayo falaba dás fadas e dous defuntos que non tempo do Samaín, en Irlanda, bebían nas fontes do esquecemento».
Programa especial na Radio galega "Noite do Samain"
Orixes comúns
Rafael López apunta que o Halloween que hoxe celebran os nenos de Norteamérica ten unha evidente raíz europea, e que chega alí coas tradicións que trasladan, a través do Atlántico. «Hai unha raíz celta en todas estas tradicións europeas. E cando nós, dende Cedeira, recuperamos a nosa, ou Samaín galego -explica o profesor-, actuamos co máximo rigor antropolóxico».
«E aínda así -lamenta- tivemos que escoitar, por aí adiante, pouco menos que de todo, ata que a xente maior veu dicindo como ela aínda vivira toda aquela tradición, que despois esmorecera. Pero ou tempo rematou por darnos a razón».
Globalización
A investigadora Esperanza Piñeiro de San Miguel, autora de libros e ensaios sobre materias tan diversas como a reapertura dos camiños de peregrinación ou a pervivencia das lendas tradicionais a través do relato oral, recorda como, sendo nena, «nas Rías Baixas, vos nenos xogabamos tales días coma lestes coas cabazas, facendo caras con elas, e poñéndolles pelo e bigotes con barbuxa de millo, antes de acenderlles veas». E todas esas tradicións, engade, estiveron a piques de perderse como unha consencuencia máis da globalización, que «consegue que a cultura anglosaxona logre influír ata nas festas dúas nosos nenos».
Pero as celebracións tradicionais son máis resistentes do que parecen. «A xente -apunta, pola súa banda, o antropólogo Xavier Rodríguez- segue a buscar a autenticidade».
Fonte: A Voz de galicia
|
