Descoñécese se polo carácter individualista e retraído que caracteriza ás súas xentes ou por ese silencio secular que os paisanos manteñen sobre os asuntos delicados que non van con eles, púidosenos privar de coñecer que hai de certo nestas historias ou lendas que os nosos pais e avós fóronnos transmitindo a través dos anos e quizais, sexa ese silencio cómplice, o que impediu que nunca se denunciou nin probado pola xustiza este bárbaro proceder, se é que algunha vez o houbo.

Hoxe en día, sucede algo similar coas actuacións delituosas do estraperlo, contrabando e narcotráfico. Todos en cada aldea sospeitan ou coñecen con certeza a quen fan cartos con estes deshonestos mesteres, murmúrase por bajines entre amigos nas tascas, coméntase na intimidade do fogar familiar e con todo, nas rúas, ante os estraños, compórtanse coma se ninguén o soubese.

Sexa certo ou non, eran moitos os que sostiñan que o nome da nosa costa debémosllo a esta luctuosa lenda, obviar o feito de que tan numerosas singraduras de buques por unha zona tan perigosa, pode ser a verdadeira causa de tan dolorosos acontecementos, sen que os aldeáns teñan nada que ver realmente con iso.

Hai xa moitos anos que veñen funcionando os faros de navegación a todo o longo da costa e que as autoridades marítimas controlan o tráfico naval, xa non existen sospeitas de pirataría e con todo, desgraciadamente, desde as Illas Sisargas até o cabo de Finisterre, nestes últimos anos son decenas os barcos que se afundiron e centenares os mariñeiros mortos ou desaparecidos.

Argumentos non lles faltaban aos que se afanan en negar a veracidade desta lenda, son coñecidos moitos casos nos que grazas á actitude memorable dos aldeáns evitáronse numerosas perdas humanas.

A finais do século pasado acaeceron dous grandes sinistros que están ben documentados pola nada sospeitosa mariña inglesa e onde non existe o menor indicio de pirataría. En 1890 o buque escola británico "The Serpent" naufragou no noso litoral salvándose só tres homes dos máis de trescentos tripulantes que ían abordo, os veciños das próximas aldeas costeiras tiveron que ir durante moitas xornadas á praia, pero non foron a rapiñar nin os aveños nin a carga do buque que as mareas arroxaban á costa, senón a rescatar os centos de cadáveres que a mar ía paulatinamente devolvendo a terra para poder inhumalos cristianamente.

Seis anos despois produciuse o naufraxio doutro buque inglés, o "City of Agra", do que só se puideron salvar quince dos seus tripulantes, e iso, grazas ao valor dos pescadores do lugar, quen con risco de perder as súas propias vidas, cunha gran mar arboredo non dubidaron en facerse á mar para poder socorrer aos náufragos. Este heroico xesto valeulles aos aldeáns do concello de Camelle o recoñecemento do Almirantazgo da Coroa Británica.
Quizá pois, non sexa a pirataría a madriña da nosa costa e seica, tampouco o sexa a obstinada realidade da perda de tanto mariño no noso litoral, porque a morte é unha constate en todas as nosas aldeas, basta observar un pouco e fixarse nas súas mulleres, case todas elas vestidas perpetuamente de loito.