O fondo das súas augas é desde hai séculos un enorme campo santo, onde repousan entre achatarrados barcos afundidos, centos de mariños afogados.

No seu abrupto litoral golpea a mar con forza demoledora, provocando a secular cadea de afundimentos e traxedias que, segundo sostiñan algúns, deron o nome a esta costa, ao propio tempo que se ía mesturando na tradición popular a realidade coa fantasía, a historia coa fábula e íase cimentando a macabra lenda da "Costa da Morte".
Esta lenda da Costa da Morte, como todas as lendas que alí se contan, enmárcanse dentro da tradición mitológica celta dos seus habitantes e descoñécese de certo a que épocas se remonta.

é evidente que esta historia ou lenda da "Costa da Morte" tivo que orixinarse en tempos remotos, en datas nas que non existían nas costas próximas faros de navegación, ou seica, só un, o situado na chamada Torre de Hércules da Corunha.

Eran tempos afastados, onde talvez, as dous únicos sinais marítimas posibles, fosen o ancestral costume de facer soar cos seus soplidos as caracolas de mar nos días de néboa e as pequenas fogueiras que as mulleres acendían nos cabos e atalaias para sinalar aos seus homes o camiño de regreso a terra.

Conta a lenda que neste territorio, practicamente illado por terra de calquera contacto con outros pobos, as súas xentes malvivían case exclusivamente do traballo dos homes na mar, alternando as faenas mariñeiras co labor das mulleres que se dedicaban ao cultivo de pequenas hortas e a cría dalgúns animais domésticos. Aínda, cando eu era unha nena, a alimentación na aldea restrinxíase primordialmente ao consumo de peixe e patacas, algo de carne e case ningunha verdura nin froita, só aquelas que se cultivaban no horto familiar.

E se por terra estivemos illados secularmente, por mar estabamos saturados de visitantes. O noso litoral sempre congregou un dos maiores tránsitos marítimos de Europa. Desde tempos inmemoriais todos os barcos que provenientes do norte de Europa encamíñanse cara ao Mediterráneo ou África, teñen que bordear a ?Costa da Morte? antes de enfilar as súas proas cara aos seus desexados destinos. Destinos que lamentablemente en ocasións se tuercen, quedándose homes e barcos fondeados para sempre nas profundidades dos nosos cantiis.

A chamada lenda da "Costa da Morte" susténtase nun feito real, o excesivo número de afundimentos que verdadeiramente se deron ao longo do litoral, culpabilizando diso, aos nativos da rexión.

A lenda conta que nas noites de temporal e de pouca visibilidade, cando as choivas tempestuosas ou as brumas impedían aos navegantes avistar a costa, pequenos grupos de paisanos acudían cos seus bueyes a pasealos polos límites dos cabos, colgaban dos cornos das bestas pequenos farois acesos que simulaban, co andar pousado dos animais, o abalo das luces doutras embarcacións navegando.

Os patróns dos buques que cruzaban a costa, ao confundir a luz destes farois coa luz dalgunha outra embarcación que navegaba máis a terra e a maior resgardo da tempestade, optaba por imitala, aproximándose eles tamén á costa, caendo nunha trampa mortal, e precipitándose inevitablemente contra os escollos.

En poucos minutos o barco enganado estaba perdido, aproveitando entón túrbaa de aldeáns para saquealo e se fose preciso, asasinar aos atemorizados e indefensos náufragos.

Outras versións máis benévolas e menos sinistras, sitúan aos piratas, tras provocar os afundimentos, nas praias interiores das rías, esperando pacientemente a que as correntes mariñas encargásense de transportar até a beira o ansiado botín.

O que haxa de verdade nesta historia é algo imposible de coñecer, xa que nunca ninguén recoñeceu publicamente participar en tal bastardo proceder, aínda que é certo que, aínda hoxe, os máis vellos de lugar recordan acudir ás praias a incautarse dos aveños e a carga dos navíos afundidos fortuitamente e que a mar varaba entre as rocas e os areais das rías.