Sempre que podía, unha doncela chamada Berta cabalgaba polos bosques de Friol, en terras galegas. O seu pai, o Señor de San Paio de Narla, non o vía con bos ollos, a pesar de que as súas continuas ausencias impedíanlle ofrecer á súa filla compañía e maior control paterno.

Por iso non foi de estrañar o que sucedeu un día. No medio dunha cabalgada desenfreada, a montura da doncela terminou por desbocarse. Un home da aldea vió o que pasaba e, a risco de resultar pisado polos cascos da besta, conseguiu aferrarse ao animal e tranquilizalo. Logo acompañou á muller un treito, pero ao coñecer quen era e onde vivía, o campesiño retirouse rapidamente.

A pesar diso, a rapariga quedou impresionada pola fortaleza e a valentía daquel home. Ao día seguinte, saíu na súa procura. Non lle fué moi difícil dar con el. A partir de entón, todas as tardes víanse. O trato levou ao namoramento mutuo. Ao principio, crían que a súa relación permanecía a salvo de dimes e diretes, pero naqueles lugares a intimidade é algo raro. Pronto chegou a oídos do Señor de San Paio a amizade da súa filla cun plebeyo, e estalou nun ataque de furia que derivou na orde de apresar ao aldeán que se atreveu a achegarse á súa filla. Pero os cabaleiros séguenlles, pisándolles os talóns.

Preto de alí, o aldeán sabe que existe unha cova. Todos tratan de evitar esas paraxes. No pobo din que se trata da gorida dun dragón, ao que chaman a Serpe. Non hai máis remedio. O home conduce á súa amada até a cova e introdúcense nela. Non teñen armas. Pero cando aparece a cabeza do enorme dragón, coas fauces abertas, disposto a matalos, cunha furia inmensa o aldeán arróxase contra a besta, e grita á súa amada que se poña a salvo.

Os cabaleiros quedáronse na entrada da Cova dá Serpe, sen atreverse a ir máis aló, aterrorizados polos ruxidos e os berros que chegan até os seus oidos desde o interior. A filla do seu señor sae fuxindo da Serpe, toleada pola dor de perder ao seu amado e a terrible escena que acaba de contemplar. é conducida á torre do seu pai, onde chora a súa traxedia e a súa soidade. Desde entón, a Serpe sae a miúdo da súa gorida.

A inmensa serpe vai acabando cos gandos, e ataca a cantos atopa ao seu paso, na zona próxima ao que xa chaman o Pozo dá Serpe. Alí, un grupo de valentes conseguiu ao fin darlle morte, envenenándola.

Mais esta é xa outra historia...