Ocorreu a finais da Primeira Guerra Mundial. Unha tarde de xullo de 1918, Elsie Wright e a súa curmá Frances Griffith, dixeron fotografar fadas no fondo do seu xardín, na pequena aldeia de Cottingley, en Bradford (Yorkshire). A Inglaterra daqueles anos tomouno con certa reticencia, pero a axuda da guerra, que estaba acabando con miles de mozos británicos nos campos de batalla europeos, e a de insigne escritor e espiritista, Sir Arthur Conan Doyle, acabaron por convencer a gran parte do público. Por primeira vez, desde facía moitos anos, un suceso feérico conseguiu redimir á xente de tanto sufrimento inútil, e moitas miradas pousáronse nesa esquecida aldeíña inglesa e no rostro de dúas nenas de once e dezaseis anos, que dicían haberse fotografado cos seus amigos os elementais. Esta é a historia dun dos casos máis controvertidos e estraños de cantos existan, que fixo correr ríos de tinta e que, aínda hoxe, non conseguiu ser explicado satisfactoriamente.

Unha calorosa tarde de xullo, Elsie Wright pediu prestada ao seu pai a cámara fotográfica Migd de placas, xa que desexaba facerse unhas fotografías coa súa prima Frances xunto ao arroio que había no fondo do xardín. Quería enviarllas a unha curmá súa e o señor Arthur Wright, pai de Elsie, deixoulla, coa condición de que non lla estragasen. As nenas marcháronse moi contentas e cando regresaron, algunhas horas despois, devolvéronlla intacta pero cunhas cantas impresiones marcadas nas placas. Fóra das roupas molladas de Frances, que accidentalmente se caeu no arroio, nada parecía indicar que as raparigas fixesen algo que non fose xogar e divertirse como de costume.

Á noitiña, o señor Wright dedicouse a revelar as fotografías e descubriu que nos clisés aparecían unhas estrañas manchas brancas que se antepuñan ao rostro de Frances. Cando lle preguntou a Elsie que cría que podía ser, esta asegurou que eran as súas amigas as fadas. Arthur riuse coa ocorrencia e as arrinconó pensando que as manchas poderían ser follas ou papeis arrastrados polo vento.

Transcorrido uns días, xa no mes de agosto, a cámara fotográfica volveu a mans das nenas e de novo o señor Wright sorprendeuse ao atopar outra mancha branca no clisé. Nesta ocasión, víase a Elsie xunto ao que parecía ser un trasgo. Convencido de que as nenas pretendían tomarlle o pelo, prohibiulles volver facer uso da cámara.

Con todo, amoscado pola palabra das nenas, que insistían unha e outra vez que as imaxes eran auténticas, Arthur Writh e a súa muller, Polly, revisaron nas habitacións das dúas raparigas intentando atopar recortes de revistas ou libros de fadas, dos cales puidesen sacar a inspiración ou os moldes para a farsa. No entanto o seu esforzo, os resultados foron nulos.

Co tempo, a historia das fotografías das fadas pasou ao esquecemento, ata que un día, ao verán seguinte, a señora Polly Writh, moi afeccionada ao ocultismo, asistiu a unha reunión da Sociedade Teosófica de Bradford, na que, precisamente, estábase debatendo a existencia das fadas. Polly, recordou entón as estrañas fotografías da súa filla e sobriña, e comentouno ante algúns asistentes que pronto tomaron interese en velas. No Congreso de teosofía que se celebrou pouco despois, dous daquelas fotografías de fadas foron pasando de man ata que Edward Gardner, un dos seus membros máis destacados, considerounas de vital importancia e levou á prensa para a súa publicación.

Naquel momento, Gardner, que vía o revelado de Arthur Writh pouca calidade, creu conveniente sacar novos negativos dos orixinais, e levoullos ao fotógrafo Fred Barlow, para que fixese delas copias máis claras e limpas.

Foi entón cando, de verdade, empezouse a falar das fadas de Cottingley. Sir Arthur Conan Doyle, pai do famoso personaxe de ficción, Sherlock Holmes, tomou interese en facerse coas fotos e tras conseguilas, escribiu un artigo no Strand Magazine, tratando o asunto das fadas. A discusión, comezara nas rúas.

 

 

Ao principio, Conan Doyle, desconfiaba das fotografías e por iso ensinoullas a sir Oliver Lodge, gran autoridade nas investigacións psíquicas En Gran Bretaña, que as considerou un truco. Para el, aquelas figuras non eran máis que bailarinas vestidas de fadas. Un dos argumentos dos investigadores que tiveron acceso ás fotos, e que negaban que puidesen ser certas, era o extraordinario parecido que tiña o peiteado das supostas fadas coas modas parisienses do momento. Con todo, para aqueles que as consideraban auténticas, o feito de que as figuras aparecesen movidas, demostraban que as criaturas estaban vivas no momento no que se impresionaron no clisé.

A empresa de fotografías, Kodak, dicía que os clisés foran retocados por un hábil falsificador, pero para Conan Doyle, que visitou á familia Writh, xa non cabía dúbida de que eran certas, a tenor do respectable e honesto que lle pareceron os señores Writh.

Entre defensores e detractores, a balanza inclinouse a favor dos primeiros e a proba da existencia dos espíritos da natureza, quedaba demostrada con estas fotos. Pero os detractores seguían sendo moitos e por iso Gardner entregou ás nenas, en agosto de 1921, unhas cámaras fotográficas, coas súas placas correspondentes, coa que realizar novas impresións das fadas. Elsie e Frances recibiron do teósofo un curso completo sobre profundidade de campo e tempo de exposición, e a caza de elementais volveu empezar. Pero o que as nenas non sabían, era que as placas tiñan marcas secretas, que impedirían calquera truco ou sutitución.