O Dr. Wolfgang Meid naceu o 12-Nov.-1929 en Pfungstadt (Hesse, Alemaña). Estudou Lingüística Comparada, Filoloxía Clásica e Indoeuropea en Frankfurt e Tübingen, doctorándose nesta última en 1955. Tras impartir docencia nas Universidades de Dublín e Würzburg pasou á de Innsbruck en 1965, permanecendo alí, aínda que ensinou tamén en Marburg e Los Ángeles. Correspondente da Academia Austriaca de Lingüística desde 1974 e presidente da Comisión Celta da mesma. En 1993 recibiu o Premio Wilhelm Hartel e en 1995 a Gran Condecoración de Prata ao Mérito da República Austriaca. En 1992 é Presidente da Indogermanischen Gesellschaft e igual cargo na Sociedade de Lingüística de Innsbruck e na I.G.P.G. Como responsable das edicións de devandita sociedade publicou 28 volumes e preto de 100 contribucións na serie "Innsbrucker Beiträge zur Kulturwissenschaft" e 90 grandes traballos con 1 volume especial e outras 70 contribucións da serie "Innsbrucker Beiträge zur Sprachwissenschaft" (que el fundou en 1970). Editor ademais da Comisión Celta da Academia de Ciencias austriaca. Cofundador e Coeditor da austro-húngara "Archeolingua", que desde 1990 leva publicados 8 volumes e 10 cadernos da Serie Minor. Colaborador de organismos internacionais como a UNESCO e ERASMUS.

Ocupouse principalmente da Lingüística e Cultura indoeuropea (especialmente celta), a súa orixe e a súa reconstrución. editou textos celtas (en irlandés antigo), distinguíndose no estudo dos textos galos e celtibéricos. Ao seu incansable maxisterio hai que engadir traducións e numerosas conferencias no estranxeiro. dirixiu os seus esforzos ás antigas linguas celtas que son "Trümmersprachen" (é dicir, linguas coñecidas fragmentariamente). Como amablemente nos sinala o mesmo Meid por carta, as dificultades destes textos fan a súa comprensión altamente especulativa e ata fantástica. Non é, pensamos nós, o caso do traballo de Herr Wolfgang Meid, cuxas contribucións mereceron o aplauso universal dos seus colegas.

A continuación presentamos un resumo do seu gran traballo sobre o Bronce de Botorrita I:

Die erste Botorrita-Inschrift. Interpretation eines keltiberischen Sprachdenkmals. Innsbruck, 1993.

O libro intenta esclarecer os moitos aspectos dubidosos do Bronce celtibérico de Botorrita (BBI). Meid dividiu a redacción en dous partes: a interpretación xeral e o léxico, e o texto en "unidades de sentido". Nós, por razóns de espazo, damos o texto directamente nesas unidades. Os números entre paréntese ao principio de cada unidade corresponden ao das palabras. Naturalmente, os signos de puntuación que aparecen son resultado da análise sintáctico e non figuran no texto orixinal.


1ª unidade (1-7): tiricantam percunetacam tocoito«cue «arniciocue «ua compalces nelitom. Introdúcese o tema coa declaración negativa nelitom, adxectivo verbal neutro en -to- con sentido pasivo, da raíz i.e. *lle(i)- "deixar, permitir", cuxo significado poder aceptar como "non permitido" ou "prohibido". Trátase dunha prohibición emitida por unha autoridade para determinado ámbito. O acto de decisión será a palabra combalces, cuxo sentido non se pode determinar con seguridade. Tiricantam, determinada por bercunetacam, está en relación con dúas palabras en genitivo (tocoito«, «arnicio) que nomean divindades, e volve aparecer máis adiante en relación á divindade Neto. No composto eni-tiricantam percíbese que tiricantam designa un lugar ao estar precedida de eni "en". Bercunetacam ten a raíz *berøh- "monte", e sufijo adxectival toponímico -ka, recordando o latín -etum ou baixo alemán bergithi. O sintagma tiricantam bercunetacam ("a rexión montañosa") está en acusativo, rexido polas palabras en genitivo que debían en principio precederlle: "o que concierne ao territorio de Tocoit e de Sarnicio". «ua "así, do seguinte modo" é neutro plural, ou mellor partícula indeclinable, xa que non está en concordancia con nelitom. Así se interpretaría "dispúxose o seguinte como non permitido". Combalces é quizais verbo pasivo con cópula omitida: "as decisións (son) do seguinte modo", ou Nom. Sg. /kombals/ "(do seguinte modo) a decisión"; nelitom estaría en relación con "aquilo que non está permitido".

2ª unidade (8-22): necue to uertaunei litom necue taunei litom necue ma«nai tisaunei litom, «vos aucu are«tallo tamai. Especifícase o non permitido, con frase limitativa en que parece que non se permiten certas actividades expresadas como nomes verbais, construídos mediante o sufijo -un que é grao reducido do sufijo *-une- como en ant. indio e en caso dativo. Uertai é un composto con uer- (i.e. *uper) e -ta; debe ser igual que en taunei e tisaunei, este con pref. ti- /dei/ do i.e. *de "separado de". É posible que a cadea de nomes verbais dependa da preposición to, se to pode interpretarse así, sendo comparable ao ant. irlandés do (do•thabair "para dar"), pero tamén podería ser unha partícula local "alí". Como en ampitincounei non hai preposición, podería aceptarse que, igual que en védico, basta o dativo para designar a función. Estes nomes conterán actividades non permitidas na área consagrada a un deus, que profanarían o lugar. Recordan ás leis itálicas sacras; obsérvese o triplo necue en paralelo ao neve da lei de Luceria que di: "neste soto ninguén debe verter lixo, nin arroxar cadáveres, etc." e seguen penalizacións aos infractores. No noso caso, uer-taunei contén uer- "sobre" (ant. irlandés for) e pódese aceptar un significado como "amontoar", indicando unha prohibición de descargar cascallos. Contén a raíz i.e. *dhe- (celta dá) "pór, colocar" no grao *dh¶- ou quizais *dho- (celta dá) significando "facer" (alemán tum), con posible referencia a unha prohibición xeral de facer traballos. Tisaunei está determinado por masnai, onde se supuxo o celta *mad- "romper" (ant. irlandés maidid "el rompe") que pode explicar di-saun-ei como formación privativa e o conxunto masnai tisaunei como "prexudicar con violencia", referíndose a prexudicar ao lugar. Isto pode entenderse como tallar árbores, matar animais ou calquera acto que vulnere a paz e santidade do lugar. Son posibles diversas interpretacións. O significado xeral sería "nin está permitido alí (?) amontoar (algo) nin está permitido realizar (traballos) nin facer danos mediante rotura".